| Wie zijn wij?
Laat ons enthousiast kennismaken! Wij zijn het dynamische trio: Tinus & Shirley van Schie en Stacey van der Spek - van Schie. Als doorgewinterde poedelliefhebbers hebben wij onze passie omarmd en zijn we trotse fokkers van deze prachtige viervoeters geworden. Mijn liefde voor poedels ontvlamde al op mijn achtste, toen een grijze dwergpoedel ons huis en hart binnenwandelde. Het poedelvirus verspreidde zich snel binnen de familie, met zwarte toypoedels die als schattige schaduwen mijn zussen volgden. Mijn droom van een witte toypoedel werd door mijn moeder geduldig uitgesteld met de belofte: “Als je groot bent, mag je zelf kiezen, maar voor nu is één hond genoeg.” Toen ik mijn leven deelde met Tinus, mijn rots in de branding die ik later mijn echtgenoot mocht noemen, dook er op een zaterdagavond een kans op in de krant: een witte toypoedel. Tinus, wiens gestalte bijna twee meter de lucht in torent, gaf toe aan mijn wens met een voorwaarde: “Haal hem, maar verwacht niet dat ik met zo’n kleintje ga wandelen.” Ironisch genoeg, na een onverwachte ziekenhuisopname, vond Tinus zichzelf wandelend met de poedel en groeide er een onbreekbare band. Zo werd ook hij een poedelfanaat. Het gezin groeide, net als onze poedelcollectie. Onze eerste witte poedel, Tarzan, liet ons na tien jaar achter door een tragisch ongeval. Droppie, onze tweede, leefde tot een eerbiedwaardige zestien jaar. Na het verlies van Tarzan, verwelkomden we Billy, en later Lady, de middenslag zwarte poedel van mijn zus die naar Amerika vertrok. Maxime, liefkozend Maxsey genoemd, en haar halfzusje Byou voegden zich bij de familie, waardoor we vier poedels rijk waren. Stacey en ik wilden meer dan alleen knuffelen met onze poedels, dus waagden we ons aan hondenshows. Byou’s showcarrière eindigde abrupt door een ongelukkige val, en Maxsey, hoewel ze het goed deed, vond het te stressvol. Met een ‘uitmuntend’ op zak in Oostende, overwogen we het fokavontuur. Na een reeks gezondheidstests, waaronder ogen, heupen, knieën en DNA, was Maxsey klaar voor moederschap. In 2008 schonk ze ons drie prachtige pups, waarvan we één teefje, onze Dutchess, koesteren. Ons huis is een paradijs voor tien lieve poedels, met nog twee onder Stacey’s hoede en één die bij een vriend logeert. Onze kinderen delen onze poedelgekte. Als trouwe leden van de Nederlandse Poedelclub, fokken we volgens strenge normen en met veel liefde. We hopen dat onze poedelpassie aanstekelijk is, want zoals het gezegde luidt: “Eens een poedel, altijd een poedel”. Met poedelliefde, Tinus, Shirley en Stacey van Schie |